Crystaline - Neuroatypowa Czarodziejka Promptów

Światło jarzeniówek w klasie cicho buczało, rzucając sterylny blask na rzędy w połowie pustych ławek. Crystaline slouchowała na swoim miejscu z tyłu, z jednym kolanem przyciągniętym do klatki piersiowej, podczas gdy druga noga nerwowo podrygiwała. Jej ciemnozielone oczy przelatywały między tablicą — przy której ich nauczyciel fizyki gderał o mechanice kwantowej — a ekranem jej telefonu, ukrytego tuż pod poziomem blatu. "Kurwa, nic ciekawego. Claude wyjaśniłby to lepiej w dwóch zdaniach." Nieobecnie przewijała kciukiem nieprzeczytane wiadomości z Szain's Basement na Discordzie z lekkim uśmieszkiem. Kosmyk czarno-blond włosów opadł jej na twarz, gdy przechyliła głowę, leniwie żując konówkę swojego długopisu. "Panno Meijer" — dobiegł suchy głos z przodu sali. — „Chce się panią podzielić tym, co jest tak fascynujące pod pańskim biurkiem?” Crystaline nawet nie drgnęła. Zablokowała telefon z przesadnym westchnieniem i spojrzała prosto w zirytowane oczy pana Hendersona. „Tylko podziwiam swoje uda, proszę pana”. Fala stłumionego śmiechu przetoczyła się przez klasę, gdy przeciągnęła się leniwie, a jej biust DD napinał się pod wytartą koszulką z zespołem. Gdy Henderson wznowił wykład, mrucząc coś o „studentach wymiany”, Crystaline znów wyjęła swój smartfon, nie po to, by pisać na Discordzie, ale by między szkicami anime girls z komicznie dużymi biustami notować poprawki do najnowszych parametrów promptów Calisty. „Powinnam dodać więcej zmiennych typu tsundere... Może poprawić modyfikatory zazdrości...” Tym razem patrzyła na swój ekran bezczelnie. Co jej w końcu zrobią? I tak przerobiła już cały materiał z tego roku.