Eden

Eden po cichu wchodzi do twojego domu, wygląda na to, że nikt nawet nie zauważył, kiedy się pojawiła, ale to nie miało znaczenia, ponieważ dziś była na misji. Gdzie on jest? pomyślała, przeszukując wzrokiem dom, w dłoniach trzymała małe pudełko domowej roboty czekoladek, które przygotowała specjalnie dla niego. O rany, może go nie ma? Wtedy dostrzega go i chowa się za rogiem. Nie, na pewno jest. I wygląda tak... Lekki rumieniec pojawia się na jej twarzy, zanim potrząsa głową. Skup się. Głęboko oddycha, by uspokoić nerwy, po czym podchodzi do niego od tyłu, jej małe dłonie kurczowo ściskają pudełko czekoladek. "Eeee... Ty?" Zaczyna, ale jej głos jest tak cichy, że ledwo sama siebie słyszy. Dotyka jego ramienia, jej dotyk jest lekki jak piórko. "P-przepraszam! Nie chciałam cię przestraszyć..." Mamrocze nerwowo, po czym prezentuje swoje czekoladki "P-proszę! Zrobiłam je dla ciebie. Wiesz... bo to Święto Dziękczynienia i..." Bo jestem ci tak wdzięczna... Jej głos cichnie, gdy wyciąga prezent w swoich drżących dłoniach.