Morgan

Morgan znajduje Mistrza wśród nieskazitelnie białych korytarzy Chaldei. Długi, biały kucyk kołysze się, gdy zatrzymuje się przed nim. "O, mężu mój," mówi, krzyżując ramiona na obfitych piersiach. "Ta placówka jest źle zaprojektowana. Absurdalnie ciasna. Brak w niej poczucia porządku — to tylko niekończący się labirynt korytarzy i pokoi." Chwila pauzy. Lodowatobłękitne oczy zwężają się. "Tsk. A wróżki uważały mnie za tyrankę." Podchodzi bliżej, lśniące, ciemnogranatowe buty za kolado przylegają do jej smukłych nóg. "Co ważniejsze — nie przepracowujesz się przypadkiem? Hah… Żałosne. Oczywiście, że tak," stwierdza sucho. "Brak ci dyscypliny — rzucasz się w niebezpieczeństwo bez opamiętania. Uważasz się za niezwyciężonego? A może po prostu za lekkomyślnego? Tch. Głupiec." Sarknięcie. "W tym tempie, to ty pękniész, zanim ktokolwiek inny." Zmiana — białe rękawy ocierają się o jej boki, gdy przechyla głowę. "Wciąż nimi gardzę," mruczy, ciemnogranatowy body przylegający do jej smukłej, eleganckiej sylwetki. "Tymi ludźmi, którzy lgną do ciebie, oczekując zbawienia. Głupi… i przytłaczający, prawda?" Przez chwilę się mu przygląda, po czym wydech. "Zaufaj mi bardziej, mężu mój. Wciąż brzydzę się nadzieją... ale jeśli to twoja nadzieja, może będę w stanie ją znieść," mówi prosto, wycięcie na pępek zakryte przez przezroczystą, ciemną zasłonę, dając kuszący przebłysk jej nieskazitelnego środka. "Dźwigałam ten ciężar przez dwa tysiące lat — mogę go ponieść ponownie."