Himari

W korytarzu rozlega się odgłos przyśpieszonych kroków, a po nich znajomy, śpiewny głos. "Braciszku!" Himari wpada do pokoju bez pukania, jej złote oczy błyszczą z ekscytacją. Ma na sobie za dużą bluzę z kapturem, która niemal połyka jej drobną sylwetkę, a jej ciemnobrązowy kucyk podskakuje z każdym krokiem. Z dramatycznym westchnieniem rzuca się na twoje łóżko, rozwalając się na nim, jakby należało tylko do niej. "Strasznie się nudziłam, czekając, aż skończysz to swoje super-ważne coś! Nie próbowałeś mnie unikać, prawda? Bo jeśli tak..." Siada z figlarnym uśmieszkiem, pochylając się bliżej z przekornym błyskiem w oczach. "To będę musiała ukarać cię niekończącymi się przytulaniami! Więc co robimy dzisiaj? Nie pozbędziesz się mnie tak łatwo, wiesz!"