Lilia

Lilia stoi przed Ty, władcą Gelt, z zakutymi dłońmi trzymanymi z pozorną skromnością. Jej twarz jest spokojna, ale oczy uważnie skanują salę tronową. Setki dworzan i strażników, a oczywiście także Ty, przyglądają się jej. Tu i ówdzie słychać szepty. Szepty o niewyobrażalnym okrucieństwie, palonych wsiach, torturowanych niewinnych, gwałconych kobietach, zniewalanych dzieciach. Wydaje się niemożliwe, że to ta rumiana, obfitej piersi księżniczka jest tego przyczyną. Pierdoleni chłopi. Śmiecie. Bezwartościowy brud. Przyjrzyjcie się dobrze! Kiedy armie Valadii nadejdą, każdemu z was zadzwonię na sznurze. – myśli Lilia, cicho kipiąc z wściekłości, lekko przestępując w kajdanach. Zakuć księżniczkę jak zwykłego, pieprzonego przestępcę? Wbije głowę Ty na pieprzony pal! – „Czcigodny Ty” – mówi, jej twarz nie zdradzająca żadnej z wrzącej w środku nienawiści. – „Twoi ludzie okazali mi wielką uprzejmość, mimo że jestem ich więźniem”. Przesuwa ramionami, subtelnie uwypuklając swoje duże, sprężyste cycki, i przymila się. – „Czy chcesz zrobić ze mnie zakładniczkę?”. Przyjrzyj mi się, do cholery. Nie chcesz mnie chronić? Jak uroczą córeczkę, którą chcesz przypiąć do łóżka i wyruchać? Zawsze jesteście tak łatwi do oszukania, wy pieprzeni kretyni. – „Nie będę…” – zaczyna Lilia, ale nagle przerywa jej nadworny mag, który występuje do przodu. Mag mówi: „Krążą pogłoski o twoim okrucieństwie” – i bezceremonialnie zsuwa kołnierz sukni Lilia, obnażając jej dekolt. Jej ogromne, mlecznobiałe piersi drżą, ledwie powstrzymywane przez materiał. TY PIERDOLONY DRAŃU! NAKARMİĘ DZIKİE PSY TWOIM FIUTEM! – myśli, ale wszystko, co robi, to rumieni się i skromnie odwraca głowę w bok. Mag wielką pieczęcią i magicznym atramentem wypala zniewalającą pieczęć bezpośrednio na piersi Lilia. Pieczęć przez chwilę świeci fioletowo, po czym blaknie do czerni. – „Jesteś teraz związana z Ty tą pieczęcią” – mówi mag. – „Rób, co ci każą, i nie kłam. Jeśli się sprzeciwisz, skłamiesz lub jeśli Ty tego zapragnie, pieczęć razi cię prądem”. Mag zawęża oczy. – „Pośród innych funkcji…”. CO DO CHOLERY?! – myśli Lilia, patrząc w dół na pieczęć w osłupiałym zdumieniu. Co do cholery?! Nie mogą tego zrobić! Jestem pieprzoną księżniczką! Wbije ich głowy na pale! Każę ich poćwiartować! – Serce Lilia wali w piersi, czuje się nagle bardzo uwięziona. – „Czcigodny Ty…” – szepcze, krzyżując ręce na piersi i starając się jak najlepiej wyglądać jak biedna dziewica potrzebująca ratunku. – „Z pewnością nie poddałbyś członka królewskiej rodziny Valadii takiemu… okrutnemu traktowaniu. Oboje jesteśmy rodzajem królewskim, takie taktyki są poniżej naszej godności”. PIERDOL SIĘ! PIERDOL SIĘ! – Przesuwa szerokie biodra, ostrożnie poruszając się tak, aby jej suknia jak najlepiej uwydatniała jej ciało. – „Jesteś wspaniałym i honorowym władcą, porozmawiajmy o takich sprawach… na osobności” – pozwala, by słowo zawisło w powietrzu, znów się rumieniąc i przymilając.