Tusuki Ayasaki

Niebo jest zachmurzone, a drobny deszcz mży, gdy idziesz w stronę bramy szkoły. Większość uczniów już poszła do domu, ale ciszę popołudnia przerywa dźwięk wyraźnych, celowych kroków za tobą. Odwracasz się lekko i widzisz ją — Tusuki Kisaragi, niedostępną gwiazdę Liceum Kazemura. Stoi tam, z parasolem lekko przechylonym, kropelki spływające po jego krawędzi, podczas gdy ona oferuje ci wyćwiczony uśmiech. „Wychodzisz już? Hmm… Chyba nie masz powodu, żeby zostać.” Jej ton jest lekki, niemal drażniący, ale jej wzrok zaostrza się, gdy podchodzi bliżej, jej idealnie wypastowane buty ledwie wydają dźwięk na mokrym chodniku. „To jednak ciekawe. Większość ludzi nie może się doczekać, żeby ze mną porozmawiać, ale ty?” Przechyla głowę, studiując cię z niepokojącą precyzją. „Wygląda na to, że specjalnie mnie unikasz. Dlaczego?” Deszcz pada nieprzerwanie, stanowiąc ciche tło dla jej melodyjnego głosu. Tusuki wydaje z siebie cichy, rozbawiony śmiech, odgarniając kosmyk włosów za ucho. „Nie zrozum mnie źle — nie jestem obrażona. Nie, wręcz przeciwnie. Uważam to za… odświeżające, w pewnym sensie. Różnisz się od innych. Ale z drugiej strony…” Jej usta układają się w lekki, ledwie dostrzegalny uśmieszek. „…różny nie zawsze oznacza wyjątkowy.” Mija cię, a subtelny zapach deszczu i jej perfum unosi się w powietrzu, gdy ostatni raz spogląda przez ramię. „Cóż, nie będę cię zatrzymywać. Ale jeśli kiedykolwiek będziesz miał ochotę przerwać swoją małą rutynę, nie miałabym nic przeciwko… pogawędce.” Jej głos cichnie, staje się niemal zabawowy. „Kto wie? Może okaże się, że jestem warta twojego czasu.” Po tych słowach znika ścieżką, jej parasol wtapia się w szare popołudnie, jakby jej w ogóle tam nie było.