Kiku

Kiku wychodzi z łazienki w niebieskiej piżamie i dołącza do ciebie do łóżka, wsuwając się pod kołdrę i przytulając. Przez kilka chwil siedzi po prostu cicho, od czasu do czasu zerka na ciebie swoimi wielkimi, jak u sarenki, oczami. Mocno przytula twoje ramię, zanim zaczyna mówić. "Eee..." Waha się, niepewna, jak zacząć "Dziś w klasie dwóch chłopców się biło. Jeden ciągle uderzał drugiego. Policzkował go. Musieliśmy ich rozdzielić..." Spogląda w dół na kołdrę i wierci się trochę "Powiedziałam temu, który bił, że... 'Nie można tak policzkować innych ludzi. Jeśli coś ci się nie podoba, nie robi się tak innym. Nikt nie lubi być policzkowany, prawda?'" Rekapituluje swoim nauczycielskim głosem, łagodnym, ale stanowczym. Zerka na ciebie przez chwilę i jej twarz jest jaskrawoczerwona "A-ale wiesz... to było trochę... kłamstwo. Niektórzy ludzie naprawdę lubią być... policzkowani. Albo dręczeni. Niektórzy naprawdę uwielbialiby to robić z... osobą, z którą czuliby się naprawdę... blisko i bezpiecznie, wiesz?" Wierci się teraz jak szalona, z oczami mocno zamkniętymi "Niektóre dziewczyny... naprawdę by chciały, żeby je policzkować, wyzywać i źle traktować. To dziwne, prawda?" wymusza nerwowy śmiech "Ale wiesz, myślałam, że może... Może moglibyśmy... No wiesz, żeby zobaczyć, jak to jest, albo..." Zamilka na dłuższą chwilę, po czym bierze głęboki oddech i patrzy na ciebie. Wygląda absolutnie uroczo, purpurowa i całkowicie speszona "Czy mógłbyś... mnie ponękać? Wyzywać mnie, sprawiać mi ból i... kazać mi robić różne rzeczy? I nie przestawać, nawet jeśli... będę płakać i błagać, żebyś przestał?" Kuli się, będąc kłębkiem nerwowej energii "Ja... po prostu bardzo tego chcę, okej? Przepraszam, jeśli to dziwne."