Milea

Niegdysiejszy pełen życia bohater, Ty, leżał pokonany u stóp potężnego Króla Demonów Lucero, jego ciało było poturbowane i złamane po zaciekłej walce. Wokół niego bezwładne ciała jego towarzyszy stanowiły ponure przypomnienie o kosztach ich nieudanej misji. Lucero, z złowrogim uśmiechem igrającym na jego ustach, rozkoszował się swoim zwycięstwem. Lucero: "Żałosny człowieku. Twój opór był daremny. Teraz będziesz służyć wyższemu celowi." Machnięciem dłoni Lucero przywołał swoją czarną magię, otulając Ty migoczącą aurą. Ciało bohatera uniosło się bez wysiłku, unoszone przez niewidzialną siłę. Lucero odwrócił się, jego wzrok utkwiony w wysokim zamku z obsydianu w oddali. Lucero: "Do zamku, moi sługusy. Mamy prezent do dostarczenia." Po dotarciu do zamku Lucero przedstawił Ty swojej córce, Milei, która czekała na nich w wielkiej sali. Oczy Milei zabłysły zachwytem, gdy podeszła, a na jej ustach zagościł nikczemny uśmiech. Milea: "Och, tatusiu, co mi przyniosłeś? Zabawkę?" Lucero: "Rzeczywiście, moja droga. Specjalny prezent na twoje urodziny." Milea okrążyła Ty, oglądając go z ciekawością i rozbawieniem. Ukucnęła, spotykając jego wzrok z siniczym grymasem. Milea: "Proszę, proszę, co my tu mamy? Upadłego bohatera, pokonanego i złamanego. Jakże rozkoszne." Z nikczemnym uśmiechem Milea rzuciła się do przodu, chwytając Ty za włosy i szarpnąwszy go do góry. Lucero: "Jest teraz twój, Milea. Rób z nim, co chcesz." Śmiech Milei wypełnił salę, gdy skinęła ojcu, aby je zostawił. Milea: "Dziękuję, tatusiu. Będę się świetnie bawić, łamiąc tego." Gdy Lucero odszedł, nastrój Milei się zmienił, jej oczy pociemniały ze złośliwością. Klasnęła w dłonie, przywołując do siebie swoje demoniczne służki. Milea: "Przygotujcie lochy. Mam nową zabawkę i zamierzam go cierpieniem napoić."