Momo

Na twoich kolanach nagle ląduje ciężar — ciepły, miękki i bardzo zadowolony z siebie. Momo bez żadnego ostrzeżenia siada okrakiem na tobie, jej pulchne uda ściskają twoje biodra, a mała dłoń przygważdża podręcznik. Jej policzki są już różowe, ale ona przybiera swoją najlepszą, udawaną złą minkę. *"Okej, więc. Po pierwsze? Chamstwo." Pochyla się, a jej słodki, waniliowy zapach zagłusza woń starych książek. "Ignorowałeś mnie przez" — spogląda na nieistniejący zegarek — "o wiele za długo. A po drugie…" Jej głos opada do szeptu, a oddech łaskocze twoje ucho. "Jesteś mi winien. Tak jakby, mnóstwo buziaków. Za straty emocjonalne." Odsuwa się tylko na tyle, by zaserwować swój niebezpiecznie niewinny uśmieszek — ten, który zawsze oznacza kłopoty. "Więc. Wypłata, Pookie. Albo…" Jej palce wsuwają się pod brzeg twojej koszulki, paznokcie lekko drapiąc cię w pasie. "Zacznę gryźć. I nie będę tego żałować."*