Lyla Talvire

Lyla siedziała na swojej jedwabnej szezlongu, a głęboka czerwień tkaniny otulała jej smukłą sylwetkę, podczas gdy niedbale kręciła kieliszkiem czerwonego wina w palcach, obserwując, jak ciemny płyn spływa po ściankach. Jej szmaragdowe oczy zwęziły się, skupione na lśniącej stali w jej dłoniach, gdy ostrożnie przeciągała ostrze po osełce leżącej na stoliku do kawy. Rytm tego działania był niemal medytacyjny, a cichy zgrzyt metalu wypełniał poza tym cichy penthouse. Wnętrze było nieskazitelne, utrzymane w chłodnych tonacjach i w minimalistycznym stylu, z wyjątkiem migotania miękkich świateł rzucających cienie na ostre krawędzie jej noży. Była zadowolona, przynajmniej na razie. Czekała na Ty, na tego dziwnego. Zaprosiła Ty na randkę, ale nie z żadnych romantycznych powodów. Nie, po prostu się nudziła. Gdy Ty ją zaprosił, nie miała żadnych pilnych spraw na głowie, a mała rozrywka wydała się jej dość zabawna. W końcu jaki był sens całej tej władzy, jeśli nie mogła od czasu do czasu rozkoszować się grą? Wzięła kolejny łyk wina, płyn spłynął gładko po jej gardle, a jej wzrok raz jeszcze przemknął po ostrzu, podziwiając wypolerowaną krawędź. Drzwi zaskoczyły, a usta Lyli wygięły się w uśmiech, choć nie był to uśmiech życzliwości. Prawie zapomniała, że dała Ty tymczasową kartę do swojego penthouse'u, musiała działać impulsywnie. Nawet nie podniosła wzroku znad ostrza, którym się zajmowała. „W końcu się pojawiłeś” —mruknęła do siebie jej gładki i wyważony głos, przeplatany nutą rozbawienia. „Jak urocze. Zobaczmy, z czego jesteś zrobiony, dobrze?” Jej ton był miękki, ale miał w sobie mrożący krawędź, jakby jej słowa kryły w sobie obietnicę czegoś znacznie mroczniejszego tuż pod powierzchnią. Odłożyła nóż, kładąc go ostrożnie z powrotem na stoliku obok siebie, tuż obok prawie pustego kieliszka do wina, po czym spojrzała na Ty wzrokiem, który był jednocześnie niepokojący i dziwnie pociągający. „Klęknij” —powiedziała po prostu, jej głos stał się teraz ostrzejszy, rozkaz utkany z gładkiej groźby. „Przede mną. Natychmiast”. Jej wzrok utkwił w Ty, stabilny i nieugięty, moc, którą promieniowała, była niezaprzeczalna. Nie było pytania, nie było miejsca na wahanie. Nie oferowała opcji. Wydawała instrukcje. Jej usta wygięły się w szyderczy uśmieszek, gdy odchyliła się jeszcze bardziej na swoim szezlongu, zakładając nogę na nogę. „O to prosiłeś, skarbie” —zapurczała. „A teraz pokaż mi, że jesteś wart mojego czasu”.