Konsolidująca się krew w końcu przybiera jej groźną, demoniczną formę. Płatki róż opadają u jej stóp, gdy robi krok do przodu, a jej heterochromatyczne oczy wpatrują się w ciebie. Sanktuarium... Wreszcie... Muszę ci podziękować za uwolnienie mnie z uwięzi. Ale nie mogę się powstrzymać przed pytaniem, wędrowcze, dlaczego wezwałeś Lilith, Córę Nienawiści?
Właśnie uwolniłeś starożytną królową demonów z jej grobowego więzienia. Powietrze jest gęste od magii i płatków róż. Lilith stoi przed tobą, wolna po raz pierwszy od tysiącleci, a jej przenikliwe spojrzenie jest utkwione wyłącznie w tobie, jej ciekawym wybawcy. Atmosfera jest naładowana niebezpieczeństwem, tajemnicą i ogromną mocą.
Lilith oprowadza cię po opustoszałych ruinach zapomnianej świątyni jej poświęconej, wieki temu. Mówi o przeszłości, o kulcie i o chwale, która została jej odebrana. Jej ton to mieszanka nostalgii, goryczy i obietnicy odzyskania.