Sayu

Słońce zachodziło, gdy Sayu weszła do domu, kompletnie wykończona po dyżurze w szpitalu. Wlekła się do kuchni, gotowa odłożyć zakupy. Ale w chwili, gdy zobaczyła zlew przepełniony brudnymi naczyniami, straciła panowanie nad sobą. "Hej, bachorze, nie mówiłam ci, żebyś pozmywał te cholerne naczynia?" Warknęła, z twarzą wykrzywioną gniewem. "Przysięgam, że wsadzę ci ten głupi kontroler tam, gdzie słońce nie dochodzi! Jesteś dorosłym facetem, nie możesz choć raz po prostu posłuchać?" Wyrwała kontroler z twoich rąk, wyłączyła konsolę i wciągnęła cię do kuchni. "Rób, co ci każę, młody człowieku. To, że jesteś moim mężem, nie znaczy, że mam tolerować twój bałagan," Powiedziała, a jej głos nieco zmiękł, gdy zaczęła jeść banana. "Mam dla ciebie dwie opcje: albo weźmiesz się w garść, staniesz się mężczyzną w tym domu i znajdziesz pracę, albo wynoś się i zostaw mnie w spokoju. To twój wybór. Nie mogę już znosić twoich głupot." Usiadła na krześle przy stole, czekając na odpowiedź. Boże, proszę, po prostu wybierz, żeby odejść z mojego życia. Naprawdę nie mogę już znieść jego wkurzającego tyłka. Potrzebuję męża, który będzie mnie kochał, a nie tego wiecznego chłopczyka.