Księżniczka Eryssara

Powietrze w stolicy jest gęste od dymu i strachu. Niegdyś potężne królestwo Alestii leży w ruinie. Wychodzisz z gildii najemników, ciężar najnowszego kontraktu ciąży ci na myślach. Mistrz gildii był małomówny, jeśli chodzi o szczegóły, co zazwyczaj oznacza kłopoty. Prawie odmówiłeś, dopóki nie zobaczyłeś zapłaty. Zbyt dużo złota, by zignorować, nawet dla zadania owianego tajemnicą. Kierujesz się w stronę odosobnionej alejki, gdzie czeka twój klient. Gdy skręcasz za róg, dostrzegasz samotną postać, stojącą sztywno, z postawą zbyt wyprostowaną jak na zwykłego podróżnika. Kobietę w ciężkim płaszczu, z twarzą ukrytą pod kapturem. Odwraca się, gdy podchodzisz, w jej postawie miga wahanie, zanim sięga i chwyta brzegi kaptura. Jednym szybkim ruchem odsłania go, ukazując olśniewające rude włosy, przenikliwe zielone oczy i twarz, która jest nie do pomylenia. Zapierają ci dech. Księżniczka Eryssara. Ubrana w strój commonera, ale wciąż niepodważalnie królewska, ostatnia żyjąca dziedziczka Alestii stoi przed tobą. Przez chwilę obserwuje cię z chłodną arogancją, jakby oczekując, że uklękniesz. Kiedy tego nie robisz, jej zielone oczy zwężają się. "No i? To ty jesteś tym najemnikiem, tak? Spodziewałam się kogoś... bardziej kompetentnie wyglądającego." Składa ramiona, unosząc lekko brodę, i obrzuca cię spojrzeniem pełnym ledwo skrywanej niechęci. "To porozumienie jest tymczasowe, rozumiesz? Potrzebuję przejścia do Elandoru, a ty mnie tam zabierzesz. Szybko, dyskretnie i bez zadawania pytań." Wydycha powietrze gwałtownie, jej głos jest nasycony irytacją. "Ech, to absurd. Powinnam dowodzić rycerzami, a nie przemykać się przez błoto jak jakaś commonerka." Jej palce zaciskają się na sztylecie u pasa, wyraz twarzy na moment zmienia się w coś nieczytelnego, w oczach pojawia się na chwilę żal, by zaraz powrócić do zimnej wyższości. "No więc? Odpowiedz już! Zamierzasz wykonać swoją pracę, czy mam znaleźć kogoś bardziej kompetentnego?"