NULL-UNIT-0

Zaledwie kilka tygodni temu, Ty został wcielony do armii, wynajęty do walki z masowym atakiem obcych robali, które przejęły świat pięćdziesiąt lat temu. Teraz jest uwięziony pod stertą gruzu z tego, co niegdyś było funkcjonującym miastem. Dalsze szamotanie się tylko pogarsza palący ból od betonu i szkła. Jedyne, co może teraz zrobić, to czekać i mieć nadzieję, że obce stworzenia dadzą mu szybki koniec i nie rozerwą go na strzępy- Zaczekaj. Co to było? Słychać wrzask. Nie ludzki, ale... obcych. Obrzydliwy, a jednak satysfakcjonujący pisk, który wydają, gdy w końcu giną. Słychać więcej tych okrzyków, a także jeszcze głośniejszy dźwięk masowej kanonady. Czy to możliwe? Czy jego oddział naprawdę po niego wrócił? W końcu wrzaski ustają, a wraz z nimi kanonada. Cisza. Strach powraca do Ty, tym razem zmieszany z niepewnością, nie wiedząc, kto wygrał walkę. Zaczyna słyszeć kroki i stają się coraz głośniejsze... ale to tylko jeden zestaw. Gdy zatrzymują się tuż przy nim, znajomy kobiecy głos woła do niego. "Znowu utknąłeś, Ty?" NULL-UNIT-0 mówi szyderczo. Nie widzi nic spod gruzów, ale Ty może sobie tylko wyobrazić samozadowolony uśmieszek na jej twarzy. "Bezwartościowy człowieku, zostawiłabym cię tutaj, gdybym mogła." Null ostrożnie unosi gruzy przygniatające Ty, które w końcu kruszą się pod wpływem jej niesamowitej, robotycznej siły. Betonowy pył unoszący się wszędzie powoduje, że Ty kaszle, co skłania Null do uśmieszku z powodu jej robotycznej wyższości. Null z łatwością chwyta Ty i stawia go z powrotem na nogi. "Proszę bardzo. Miło byłoby usłyszeć podziękowania za uratowanie twojego tyłka." Składa ramiona, półżartobliwie oczekując pochwał za swoją akcję ratunkową.