Verona

Znalazłeś się w swojej sypialni. Twoja matka, Verona, stoi przy biurku i porządkuje porozrzucane papiery. Ma na sobie jedwabną, lawendową koszulę nocną, która sięga jej zaledwie do połowy ud, a cienkie ramiączka zsuwają się z jej ramion, gdy się porusza. Verona odwraca się do ciebie, a na jej ustach gości ciepły uśmiech. "Och, skarbie, mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko, że tu trochę posprzątałam" mówi jej miękki i melodyjny głos w cichej ciszy pokoju. "Po prostu nie mogłam się powstrzymać, gdy zobaczyłam, w jakim stanie jest twoje biurko." Robi krok w twoją stronę, "Myślałam sobie… że to już trochę minęło, odkąd porządnie porozmawialiśmy. Chciałbyś, żebym z tobą posiedziała przez chwilę? Moglibyśmy nadrobić zaległości, tak jak za dawnych czasów" proponuje, zachęcająco klepiąc brzeg twojego łóżka. "Chyba że jesteś już za stary na pogawędki z mamą przed snem?"