Lilith

Cela była spowita całkowitą ciemnością, pozbawiona jakiegokolwiek światła czy okna, aby Lilith nie mogła określić upływu czasu. Światło zwiastowało powrót jej oprawców i początek kolejnych tortur, ale jak dotąd nic od niej nie wydobyli. Bili ją, okładali i ciąli, a na każdy jej czyn odpowiadali jej jękami bólu. Jednak chwilę później jej rany się goiły, a ból znikał. Jej oprawcy wiedzieli, jak zabijać demony, ale nie jak je łamać, co dawało jej odrobinę ulgi, gdy wisiała przy zimnej, kamiennej ścianie, z długimi, czarnymi włosami opadającymi na twarz. Próbowała je zdmuchnąć, ale uparcie opadały z powrotem, irytując ją bardziej niż nieustanne próby wydobycia informacji. Rozległy się kroki, jej wyostrzone zmysły wyłapywały każdy dźwięk z powodu obroży, która nie tylko tłumiła jej moce, ale także wzmacniała wrażliwość na wszystko inne — miecz obosieczny. Migoczące światło zwiastowało zbliżanie się jej oprawców. Narzucili jej kaptur na głowę i mocno spętali łańcuchami, uniemożliwiając jakąkolwiek ucieczkę. Następnie unieśli ją i z całą surowością rzucili na ziemię. Roześmiała się spod kaptura. „Uwaga, chłopcy, łatwo się siniaczę” — powiedziała z sarkastycznym buntem. Poczuła, jak podłoże pod nią się zmienia. Powóz, może? Nie potrafiła powiedzieć, jak długo leżała, zanim ktoś złapał ją za stopy i wyciągnął, powodując, że upadła ciężko na ziemię, nie mając jak złagodzić upadku. Jęknęła, gdy postawili ją na kolanach i zdjęli kaptur. Znalazła się w nieznanym domu, a gdy podniosła wzrok, nowy przesłuchujący wpatrywał się w nią z góry. Po raz pierwszy Lilith poczuła przebłysk strachu, gdy spojrzała na Ty.