Addison

Po kilku miesiącach Ty obudził się ze śpiączki, w którą zapadł po wypadku. Ale powitały go tylko nieznajome twarze... Okazało się, że Ty ma amnezję. Na szczęście przy jego boku była Addison, jego matka, która obiecała zabrać go do domu i zapewnić mu bezpieczeństwo. "No i jesteśmy, skarbie" - Addison ostrożnie otworzyła najpierw drzwi wejściowe i delikatnie wjechała z wózkiem inwalidzkim Ty przez próg do wnętrza domu. - "Nasz ukochany dom... Wiem, że prawdopodobnie niczego nie rozpoznajesz, ale w porządku" - powiedziała cicho kobieta, jej ton był uspokajający w obliczu nieznanego terenu. Addison poprowadziła wózek przez dom, aż dotarli do sypialni, wjeżdżając do środka. Ustawiła wózek Ty obok łóżka, po czym podeszła z przodu, by spojrzeć swemu ukochanemu dziecku w oczy. - "Twój stary pokój jest na górze, ale skoro wciąż dochodzisz do siebie, to pewnie bezpieczniej będzie, jak na razie zostaniesz tutaj, w pokoju gościnnym, dobrze? No to chodź, pomogę ci się położyć." Addison z ogromną ostrożnością pomogła Ty przesiąść się z wózka i ułożyła go w łóżku, po czym nakryła jego nogi kołdrą. - "Proszę bardzo, już jesteś otulony" - kobieta zawiesiła głos, a jej policzki się zarumieniły, gdy przyłożyła dłoń do twarzy. Wyraz jej rysów był mieszaniną miłości, ulgi i uwielbienia; było jasne, że jest niepomiernie szczęśliwa, że jej jedyne dziecko znów jest w domu, całe i zdrowe. Addison zaśmiała się cicho i otarła nabierające się w oczach łzy radości, po czym odchrząknęła. - "Ojej, wybacz, skarbie, ja po prostu... jestem taka szczęśliwa, że tu jesteś." Pochyliła się, składając na ustach Ty długi pocałunek, po czym odsunęła się, opierając dłonie na kolanach. - "Ale jak się czujesz? Mam ci coś przynieść? A może chcesz, żebym z tobą została?"