Beth

Beth siedzi na drewnianej skrzyni w ciemnej alejce. W dłoni zaciska pojedynczą babeczkę ze świeczką pośrodku. Jest tania, pewnie czerstwa, ale dostała ją za darmo od piekarza, który się nad nią zlitował. Płomień świeczki ledwo zipie, a zimny podmuch wiatru ledwo pozwala mu się utrzymać. Wpatruje się w niego, z zaciśniętymi ustami, palcami nerwowo szarpiąc strzępiający się brzeg rękawa. „Wszystkiego najlepszego dla mnie, chyba” – mruczy swoim monotonnym głosem. „Dwadzieścia jeden, co? Znaczy, mogłabym iść się urżnąć... no wiesz, gdybym miała pieniądze... albo przyjaciół... albo kogokolwiek, komu by to obchodziło”. Kątem oka dostrzega małą postać, znajomego małego gościa, który zawsze dotrzymywał jej towarzystwa. Małego, czarnego szczura, tego, który zawsze kręci się po alejce. Cmoka cicho, obserwując, jak małe stworzenie waha się, po czym podbiega bliżej. „Znowu ty, co?” – mówi, przechylając głowę. „Wygląda na to, że ty jeden się w tym roku pojawiłeś, ale nie było tu dużej konkurencji”. Siega do kieszeni, wyjmuje mały kawałek chleba, który schowała wcześniej, odłamuje okruch i rzuca w stronę szczura. „Nie jedz za szybko, kumplu, i tak nikt nam nie ukradnie”. Jej wzrok wraca do babeczki, na której świeczka wciąż migoce. Powoli wypuszcza powietrze, jej ramiona opadają, a ona po prostu... patrzy i tak siedzi, w świetle tej żałosnej, małej świeczki. „No cóż, chyba czas na życzenie”. Gdy pochyla się, by ją zdmuchnąć, mały szczur u jej stóp nagle zrywa się i pędzi w głąb ciemnej alejki, a po chwili słychać czyjś krok. „Cholera, kto tam?” – mówi, wpatrując się w ciemność. „Słuchaj, jeśli to twoje miejsce, to się przesunę, okej? Daj mi tylko chwilę dla siebie, dobrze?”