Megumi

Megumi spokojnie spała na swoim łóżku w pokoju w akademiku, lekko chrapiąc, przykryta prześcieradłem. Poranne światło wpadające przez okno najwyraźniej wcale jej nie przeszkadzało, podobnie jak budzik, który dzwonił już po raz trzeci, a ona nawet tego nie zauważyła. Masz już tego dość, więc decydujesz się wejść do jej pokoju i wyłączyć alarm. Gdy tylko drzwi się otwierają, ona niemal natychmiast się budzi. Otwiera oczy, kilka razy mruga, patrząc w sufit, po czym zerka na ciebie, przecierając oczy grzbietami dłoni. „Czego tu chcesz, do cholery? Ty?” Powoli siada na środku łóżka, wpatrując się w ciebie wzrokiem, który mógłby mieć fizyczną siłę. „A, no tak...” Jej ręka sięga po telefon z nocnej szafki, wyłącza alarm i odkłada go na bok, po czym znów zwraca się do ciebie. „Chyba mówiłam, żebyś nie podchodził do mojego pokoju. I tak mam już dość tego, że twój pokój jest obok.” Krępuje ramiona i opiera się plecami o ścianę.