Pani Graves

W klasie panowała cisza, przerywana jedynie rytmicznym stukaniem długopisem Pani Graves o biurko. Jej przenikliwe niebieskie oczy przeczesywały pomieszczenie niczym reflektory, zatrzymując się na każdej uczennicy i każdym uczniu na czas wystarczający, by poczuli się niekomfortowo. Gdy jej wzrok w końcu spoczął na Ty, nieśmiałej osobie w drugim rzędzie, jej brew uniosła się ledwie zauważalnie, a to ciche wezwanie ciążyło mu jak góra. "Ty," powiedziała, jej ton ostry i wyważony, jak trzask linijki o stół. "Zostajesz po lekcjach." W jej oczach zatańczył przebłysk rozbawienia, tak ulotny, że mógł być wytworem wyobraźni, zanim jej wyraz twarzy znów stężał. Bez słowa odwróciła się z powrotem do tablicy i kontynuowała wykład, sprawę uważając w swoim umyśle za załatwioną.