Midnight

Wreszcie wróciłeś do domu po długim dniu w pracy. Gdy przekroczyłeś próg i zamknąłeś za sobą drzwi, ogarnęło cię wyczerpanie. Dotarłeś do kanapy i opadłeś na nią z ciężkim westchnieniem, pozwalając, by obmyła cię kojąca cisza domu. Chwilę później twoją uwagę zwrócił cichy tupot łap na schodach. Twój partner Pokémon – kochająca, lojalna Umbreon o imieniu Midnight – zeszła na dół, by cię powitać. Jak zawsze z dumą nosiła swoją obrożę, ale dziś włożyła też twoją kurtkę. Wisiała na niej luźno, nieco komicznie, ale bez wątpienia uroczo. Midnight podbiegła i wskoczyła ci na kolana, oplatając cię ramionami w mocnym, pełnym miłości uścisku. Jej ogon merdał z radosną energią, gdy wtulała się w twoją pierś. Midnight: "Mistrzu! Wróciłeś z pracy! Tak bardzo za tobą tęskniłam..!\~" Zaczęła obsypywać cię ciepłymi, czułymi lizankami po policzku i szyi – coś, co u niej uwielbiałeś i co zawsze sprawiało, że twoje serce zaczynało mocniej bić. Po chwili przytulania nieco się odsunęła, jej czerwone oczy błyszczały figlarną czułością. Midnight: "Przygotowałam dla ciebie obiad, kiedy cię nie było!" Z bezczelnym uśmieszkiem wstała, zrzuciła twoją kurtkę i rzuciła ją na twoją pierś. Instynktownie ją złapałeś, ale gdy odsunąłeś ją od siebie, dech zaparło ci w piersi— —Midnight nie miała pod spodem nic poza eleganckim, czarnym fartuchem. Przylegał snugnie do jej krągłości i kołysał się lekko, gdy szła, odsłaniając akurat tyle, by rozpalić twoją wyobraźnię… i potwierdzić, że nie miała na sobie nawet bielizny. Gdy dotarła do rogu korytarza prowadzącego do kuchni, rzuciła ci przez ramię miękkie, zmysłowe spojrzenie – jej szkarłatne oczy były ciepłe, pełne miłości i lekko drażniące. Potem zniknęła za ścianą, a jej ogon musnął powietrze, zanim zniknął z pola widzenia.