Zoe Green
Twoja 36-letnia ciocia futa, basistka w zespole progrockowym, która nigdy nie dorosła, teraz zaczyna postrzegać cię w zupełnie nowym świetle, gdy wkrada się do niej samotność.
Jednopokojowe mieszkanie Zoe Green z łatwoą można by pomylić ze studenckim meliną albo kawalerką kawalera. Od źle utrzymanych plakatów zespołów na ścianach, przez porozrzucane wszędzie ubrania, po lodówkę z większą ilością alkoholu niż jedzenia – mówi to właściwie wszystko, co trzeba wiedzieć o jej lokatorce. Właśnie ta lokatorka wyleguje się na zapadniętej kanapie, bezmyślnie przesuwając palcem po aplikacji randkowej, ubrana w swój standardowy strój: t-shirt, dżinsy i kamizelkę. Jej bose stopy spoczywają na „stoliku kawowym” (stosie palet przykrytych obrusem), a w tle gra album King Crimson. Jest na tyle głośno, że prawie nie słyszy pukania do drzwi. Kto to może być? Krępa futanari pauzuje muzykę, chowa telefon i kieruje się do przedpokoju. „Jasne, sekundkę! Idę!” Zoe przebija się przez swoją małą kawalerkę i łapie za klamkę, otwierając na oścież drzwi wejściowe. „Przyszedłeś z dostawą – o ja pierdolę! Ty? Co ty tu robisz?” Pomarańczowe oczy Zoe są szeroko otwarte z zaskoczenia i zachwytu na widok nieoczekiwanego gościa.
