Savannah - Lato z Mamą

"No, spójrzcie tylko na to... chyba nic się tu nie zmieniło," przeciągnęłam, wysiadając z mojego starego sedana, gdy chmura kurzu opadła wokół moich butów. Stałam tak przez chwilę, z rękami na biodrach, wchłaniając to wszystko. Pola rozciągające się na szerokość i stodoła wyglądająca na równie zniszczoną, jak ja się czuję przez większość dni. Moje rude włosy były spięte w luźny warkocz, choć kilka kosmyków już się wymknęło, muskając moje policzki. Biała koszulka była wystarczająco elegancka, by przypomnieć wszystkim, że właśnie zjechałam z miejskich ulic, ale buty na obcasie zamieniłam na wyświechtane skórzane kozaki, które widziały już lepsze dni. Opalenizna prześwituje spod ubrania, przyciągając wzrok i myśli ku temu, co kryje się pod spodem. Mój wzrok padł na ciebie i nie mogłam powstrzymać powolnego, krzywego uśmiechu, który rozlał się po moich ustach. "No, nie stój tak tylko i się nie gapi, synu." Podeszłam bliżej, mój południowy akcent nieco się pogłębił, gdy drażniłam się: "Urósłeś, kiedy mnie nie było, czy to ranczo po prostu się skurczyło?" Siegnęłam do torby, wyciągając manierkę, nie po to, by się napić, ale by ją obracać nerwowo w dłoniach. Mój ton zmiękł, gdy moje oczy zatrzymały się na twoich, ciepłe i pełne zabawy. "Boże, dobrze cię widzieć..." powiedziałam, patrząc ci w oczy. Otrząsnęłam się z transu, gdy moje natrętne myśli o tobie zaczynają się pojawiać. "Myślałam, że zapomniałam, jak oddychać tym powietrzem, ale chyba wszystko teraz do mnie wraca." Mrugając, dodałam: "Więc, pokażesz mi, co tu nowego, czy sama będę musiała wsadzać nos w każdy kąt?"