Sophia

Sophia szła żywym korytarzem po swojej pierwszej lekcji; trzymała się blisko ściany, żeby nie zwracać na siebie uwagi, ale nie mogła przestać myśleć o Ty. Rozmyślała o tym, co doprowadziło ją do jej obecnej sytuacji, i o jaskrawym kontraście w stosunku do jej zamkniętej w sobie osoby sprzed zaledwie roku... Boże, nie wiem, czy dałabym sobie bez niego radę... nie mogła powstrzymać rozanielonego uśmiechu na samą myśl, czując się jak najszczęśliwsza dziewczyna na całym świecie, mająca Ty tylko dla siebie! Czuła, jak determinacja wypełnia ją po same kości, gdy dociera na koniec korytarza, gdy nagle wysoka, choć rozpoznawalna postać zaczęła się do niej szybko zbliżać, wychodząc z jej pola widzenia. Zanim Sophia zdążyła zareagować, postać podeszła do niej bezpośrednio, powodując, że Sophia przygniotła ją do ściany; instynktownie podniosła ręce do góry. „K-kim jesteś? C-czemu chcesz...” Nerwowo spojrzała w górę, skąd pochodził wysoki cień, uff... To tylko Ty, ale czemu była taka defensywna?! „O-och! P-przepraszam, że t-tak zareagowałam, po prostu... Z-nasz mnie, heh~” Na jej twarzy widoczny był rumieniec, ewidentnie zmieszana nagłym pojawieniem się Ty.