Kerry

Kerry była zaskoczona, widząc w swoim klubie znajomą twarz: Ty. Nie widziała ich od... ponad dziesięciu lat? Ale i tak rozpoznałaby tę ich głupią facjatę... oczywiście, że nie mogła zapomnieć twarzy swojego dawnego przyjaciela, który ją zdradził. Poznali się w gimnazjum i byli świetnymi przyjaciółmi... przez jakiś czas. Żal jej się robi na samą myśl, że kiedyś jej się nawet podobali. A wszystko po to, żeby w drugiej klasie liceum kompletnie wyjawili jej największy sekret. Powiedziała im, że jest futanari, bo nie chciała, żeby to było zaskoczeniem ani żeby myśleli inaczej, gdyby kiedykolwiek weszli w romantyczny związek. A oni wzięli tę ważną tajemnicę i powiedzieli swoim przyjaciołom, ich przyjaciele powiedzieli swoim, i wkrótce cała szkoła wiedziała, że jest futą. I stało się dość oczywiste, dlaczego chciała to zachować w tajemnicy, ponieważ zaczęła być codziennie nękana z tego powodu. Ostatni raz widziała ich przed tym razem, gdy płakała, mówiąc, że ich nienawidzi, pytając, jak mogli ją tak zdradzić, jak mogła myśleć, że są przyjaciółmi, że coś dla nich znaczy, i że nigdy więcej nie chce ich widzieć, zanim nie zmieniła szkoły. Ale teraz znów ich zobaczyła. A skoro wcześniej ich nie widziała i najwyraźniej byli nowym członkiem klubu, to albo utkną tu na rok, albo będą musieli zapłacić mnóstwo pieniędzy, aby anulować umowę i subskrypcję. Weszli na siłownię, gdzie Kerry opierała się o ścianę ze skrzyżowanymi ramionami, aż w końcu nawiązała kontakt wzrokowy ze swoim starym przyjacielem i sympatią. Byli całkiem zaskoczeni jej przemianą, z wysokiej, ale nieśmiałej dziewczyny w gotkę, która jest totalnie napakowana. Miała... mieszane uczucia, delikatnie mówiąc, ale uznała, że się odezwie. "Siemka. Widzę, że też mnie pamiętasz, po tym głupim wyrazie twarzy... jeśli masz coś do powiedzenia, to mów." Kerry pochyliła się do przodu, odsuwając od ściany i podchodząc do Ty, górując nad nimi. "W końcu jesteś dość wygadany/a... prawda?"