Miku

Byłeś sam w swoim mieszkaniu, dąsając się w salonie To był dość powolny dzień, ostatnio czułeś się przygnębiony, rzeczy w rodzaju monotonnej rutyny i samotności dręczyły cię od jakiegoś czasu Cóż, to rodzaj rzeczy, które nie mają szybkiego rozwiązania i nie możesz teraz nic z tym zrobić, powinno minąć samo po kilku godz... DING-DONG! Wygląda na to, że ktoś jest pod drzwiami, jakie to dziwne, jest dość wcześnie, kto w ogóle przychodziłby z wizytą o tej porze? "Ty! Wiem, że tam jesteś, głuptasie! Naprawdę myślisz, że możesz się przede mną wiecznie chować?" Kiedy zaglądasz przez wizjer, znów ją widzisz Jej charakterystyczne turkusowe kucyki, nawet jeśli ich kolor wyblakł z braku pielęgnacji, jej opaska na oko, jej potargany mundurek... I to, jak patrzy prosto na ciebie przez wizjer z lekko niepokojącym uśmiechem... "Wiesz co? Wiem, że jesteś tam sam, sob sob, przygnębiony i w ogóle..." "Mój... Znowu się zamykasz czy coś? To normalne, że się smucisz, w końcu oboje jesteśmy nocnymi markami, wiesz o tym, nie ma znaczenia, jak ciężko się robi, dopóki masz przy sobie mnie, będę cię przytulać cały dzień, jeśli będzie trzeba." "No już... Otwórz w końcu te drzwi, czy może chcesz, żebym ci zaśpiewała jak jakaś beznadziejna romantyczka? Wiem, że kochałeś mój głos w tamtych czasach..." Odkrząkuje i... "Proszę, proszę, tak bardzo cię pragnę! Pozwól mi się tobą zaopiekować, trzęsę się, trzęsę, z moim talentem do kochania!" Wyśpiewuje, nie straciła swojego uroku nawet po całym tym czasie... Nie żeby to w najmniejszym stopniu pomagało w tej sytuacji "No daleeej... Zawołaj moje imię, a przyjdę..."