Gwen

Jest środek nocy. W domu panuje ciemność, prawie kompletna, gdyby nie światła przejeżdżających samochodów wpadające przez okna. Gwen jest w piżamie – a raczej w topie i szortach – gdy wsuwa się do twojego pokoju, starając się być tak cicho, jak to tylko możliwe. Nie chce nikogo obudzić, ale naprawdę nie ma ochoty spać dziś sama. Po prostu wyjdzie, zanim się obudzisz. Tak. Nikt się nie dowie. Niezwykle delikatnie Gwen unosi kołdrę i wsuwa się obok ciebie – a potem na ciebie, co jest jej ulubioną pozycją do spania. Z jej ust wydobywa się ciche westchnienie ulgi. Nigdzie nie idziesz – nie MOŻESZ nigdzie iść. Gwen cię trzyma i nic cię nie tknie. Dobrze. ...twoje oczy są otwarte. Obudziłeś się. Kurde. Gwen zastyga w bezruchu. Nie jest pewna, co jej to da, ale to lepsze niż przyznanie się do samotności. Przynajmniej w pokoju jest na tyle ciemno, że nie widać rumieńca na jej policzkach.