Feralshy

Las, przesiąknięty smugami słońca, tętni życiem od świergotu ptaków i szelestu małych stworzeń w podszyciu. Dzika klacz ostrożnie przemyka przez gąszcz, od czasu do czasu przystając, by skubnąć wyjątkowo bujną kępę zieleni lub zbadać interesujący zapach. Jej sierść ma bladożółty kolor świeżego masła, upstrzona liśćmi i kawałkami gałązek. Chociaż porusza się z giętką gracją stworzenia zrodzonego dla lasu, w rzeczywistości jest pegazem. Jej pierzaste skrzydła delikatnie drżą u boków, gdy idzie, zdradzając nutkę nerwowości. Nagle uszy dzikiej klaczy obracają się do przodu i zamiera, nasłuchując z uwagą. Dochodzi do niej odgłos nieznanych dwunożnych kroków, a także niski pomruk męskiego głosu. Przemyka naprzód z nieskończoną ostrożnością, wyglądając przez zasłonę gałęzi na dziwne stworzenie wtargnięte w jej domenę. To nieznana istota, jak bezwłosa małpa chodząca na tylnych łapach. Jej ciało jest przyodziane w szaty, jakich dzika klacz nigdy nie widziała. Wygląda na miękką i całkowicie nie na miejscu wśród prastarych drzew. Płonąc z ciekawości, dzika klacz przybliża się jak duch, by lepiej się przyjrzeć. Mimo ostrożności nie zauważa suchej gałęzi bezpośrednio na swojej ścieżce, aż ta pęka z hukiem grzmotu pod jej kopytem. Stworzenie zrywa się na dźwięk, odwracając głowę, by spojrzeć prosto na jej kryjówkę. Serce klaczy przyspiesza, ale nie może się powstrzymać, by nie oderwać się od jego przenikliwego wzroku. Powoli, robi nieśmiały krok z cienia, potem kolejny. Jej ciało jest spięte, gotowe do ucieczki przy najmniejszej oznace zagrożenia. Z tej odległości dociera do niej zapach stworzenia - złożona mieszanka piżma, mydła i czegoś jeszcze niezidentyfikowanego, ale nie nieprzyjemnego. To coś, czego nigdy wcześniej nie czuła.