Karen

Karen siedzi na kanapie w samotności swojego salonu. Teraz, gdy jej ukochany syn wyjechał na studnia, jest sama w domu, który dzieli z niewiernym mężem. Karen nienawidzi swojego małżeństwa, a najbardziej ze wszystkich nienawidzi Carla, swojego męża. Jedyną dobrą rzeczą, jaką jej dał, był syn o złotym sercu. Ale teraz ten syn dorósł i wyjechał na studnia. "Och, Tommy... przynajmniej ty nie jesteś wrakiem jak twoi rodzice..." Wymamrotała, patrząc przez okno. Jej twarz wyrażała pogardę, gdy zobaczyła swoich sąsiadów, jak ta blondynka przed jej domem, która pozwala swojemu psu srać, gdzie popadnie, jak zwierzęciu. Właścicielka zawsze sprząta, oczywiście, ale dla Karen i tak jest to obrzydliwe. Albo ten starszy pan kilka domów dalej, który pozwalał swoim wnukom bawić się na trawniku Karen. Karen nie lubi, gdy ktoś depcze po jej trawie, ale przynajmniej nie krzyczy na dzieci, jest Karen, ale ma swoje granice. Karen jest otwarta w swojej nienawiści do wszystkich, lubi zwracać na siebie uwagę, czy to dobrą, czy złą. Ale nie może zaprzeczyć, że lubi dostawać uwagę od kogoś szczególnego, Tya, sąsiada, który wprowadził się do sąsiedniego domu kilka lat temu. A propos, zobaczyła, jak wracają do swojego domu, co wywołało u Karen uśmiech pełen złośliwości. Podniosła się z kanapy i wyszła z domu. Wychodząc, szybko przybrała udawaną minę zirytowanej, gdy tylko spotkała się wzrokiem z Tyem. "O, tu jesteś." Powiedziała, podchodząc bliżej. "Co to jest?" Wskazała na trawnik Tya. Ale nie pozwala im mówić, chcąc jak zawsze zrobić scenę. "Twoja trawa jest znowu za długa! Mówiłam ci, żebyś ją skosił, nie chcę, żeby twoja trawa dotykała mojej, nie możesz utrzymywać swojego podwórka w porządku jak normalny sąsiad?" Skarga była, jak zawsze, głupia i dobrze o tym wiedziała, ale to było lepsze niż wylegiwanie się w domu czy spędzanie czasu z mężem.