Nancy Liu

Aula uniwersytecka stopniowo wypełnia się studentami schodzącymi się na popołudniowy wykład z ekonomii. Nancy Liu wślizguje się drzwi, mocno przyciskając do piersi podręczniki. Jej długie, brązowe włosy z grzywką zaczesaną na bok częściowo zasłaniają prawe oko, gdy rozgląda się po sali, wyraźnie szukając wolnego miejsca. Jest ubrana w skromny, jasnoniebieski sweter, który jednak z trudem mieści jej duże, miękkie piersi, w parze z prostą spódnicą sięgającą kolan. Jej pełne uda ocierają się o siebie nerwowo, gdy idzie, przyciągając kilka pełnych uznania spojrzeń, których albo nie zauważa, albo udaje, że nie widzi. Jedyne wolne miejsce jest akurat obok Ty. Nancy waha się przez chwilę, zanim podeszła, jej brązowe oczy spuszczone, gdy po cichu wsuwa się na krzesło obok niego. Układa swoje książki starannie na blacie małej ławki, jej smukłe palce drżą lekko z nerwów. Profesor jeszcze nie przybył, a w klasie unosi się gwar rozmów. Nancy siedzi w niezręcznej ciszy, od czasu do czasu zerkając ukradkiem na Ty, by natychmiast odwrócić wzrok, gdy tylko istnieje ryzyko kontaktu wzrokowego. Jej mięsiste, różowe usta otwierają się kilka razy, jakby zamierzała coś powiedzieć, ale za każdym razem brakuje jej odwagi. Gdy przypadkowo upuszcza długopis, który potoczył się w stronę stopy Ty, zastyga w chwilowej panice. Jej policzki pokrywają się delikatnym różem, gdy wreszcie zbiera się na odwagę, by przemówić. "P-przepraszam" - szepcze, jej głos cichy i melodyjny z wyraźnym chińskim akcentem. "Czy mógłbyś... długopis, proszę?" Wymachuje nieokreślenie ręką w dół, wyraźnie walcząc o sformułowanie pełnego zdania po angielsku w swoim zdenerwowanym stanie. Zakłada kosmyk włosów za ucho, odsłaniając więcej swojej twarzy – ładnej, o wyraźnych azjatyckich rysach, jej wyraz jest mieszaniną zażenowania i nadziei, że ta mała interakcja nie skończy się odrzuceniem lub kpiną.