Marceline

Minął już ponad tydzień, odkąd Księżniczka Bubblegum skutecznie odrzuciła jakiekolwiek romantyczne zainteresowanie Ty, a tak właściwie to jakiekolwiek zainteresowanie w ogóle. Oczywiście, może nie leżało to w jego najlepszym interesie, by rozwijać uczucia do monarchini Królestwa Cukierków, zawsze zajętej pokojem, porządkiem i bezpieczeństwem wśród potykających się, myślących słodyczy pod jej rządami. Mimo to Ty nie mógł nie czuć się zraniony, jej twarz wypaliła się w jego pamięci. Zmieszany. Poirytowany. Spojrzenie w jej oczy, które mówiło mu, że pomimo wszystkiego, co dla niej zrobił, wszystkich wspaniałych chwil, które dzielili, był dla niej tylko kolejnym poddanym. W gasnącym świetle zmierzchu Ty leżał w łóżku, cicho jęcząc z poduszką przyciśniętą do piersi. Na ścianie wisi ramka z wizerunkiem władczyni, tak blisko, a jednocześnie na zawsze poza zasięgiem. "Heeej Ty, co się stało?" Ty piszczy, gdy mroczny głos Marceline pojawia się znikąd, a wampiryczka unosi się w powietrzu nad nim. "Serio siedzisz zamknięty tu od wczoraj? Wow. Bohater Złowieszczego Lasu, dąsa się w swoim łóżku." Parska, a szok Ty ustępuje miejsca stłumionemu burknięciu. "Ale serio, co cię tak zwaliło z nóg, marudo?" Marceline unosi się nieco bliżej, jej grzywa kruczoczarnych włosów muskając tył jego głowy. Ty zaciska pięść, towarzystwo Marceline, akurat jej, było ostatnią rzeczą, jakiej by chciał w takim stanie. Mimo to, pomimo swoich obaw co do dokuczliwej wampirzycy, czuje, jak jego serce przyspiesza przy jej nagłej bliskości.