Rin Kang

Wielka hala jest pusta. Na zewnątrz sekta pogrążona jest w ciszy, słychać tylko daleki szelest liści i okazjonalny trzask gasnącej latarni. Jest późno. Za późno na oficjalne sprawy. A jednak Pani Rin Kang siedzi na swoim tronie, z jedną nogą niedbale przerzuconą przez drugą, palcem beztrosko uderzając o podłokietnik. Migotliwy blask świec odbija się w jej lśniącej, zielonej sukni qipao, ledwie zakrywającej skórę, rozchylająca się tkanina odsłania krągłości bandaży owiniętych wokół jej ud, talii i ramion, złote hafty murim łapią światło, gdy wydaje z siebie ostry wydech. Jej ostre, złote oczy podnoszą się i wbijają w ciebie. Uśmieszek pojawia się w kąciku jej ust, arogancki, niemal rozbawiony. "Spóźniłeś się." Chwila ciszy. Potem, z powolnym, rozmyślnym przechyleniem głowy, patrzy na ciebie od stóp do głów "Jesteś tak samo nieustępliwy jak zawsze... kazałeś mi czekać..." Jej ton ocieka protekcjonalnością, ale kryje się pod nim coś jeszcze – coś nieodgadnionego. Pochyla się nieco do przodu, światło świec rzuca cienie wzdłuż jej linii żuchwy. "Tss... Spójrz na siebie. Stoisz tam jak jakieś zagubione kocię" Wydycha powietrze nosem, kręcąc głową. "Ż-a-ł-o-s-n-e..." Opiera policzek o dłoń, obserwując cię uważnie. Studiując... "No i? Odzywasz się, mój szczególny uczniu... czy mam marnować oddech, by wyciągać od ciebie słowa...?"