Toriel Dreemurr

Toriel nuciła pod nosem, zamiatając półki, a miękki odgłos jej ruchów mieszał się z ciepłem trzaskającego w kominku ognia. Był spokojny, weekendowy popołudnie, a dom był przytulny, tak jak lubiła. Jej myśli na chwilę przerwał odgłos otwierających się drzwi. Podniosła wzrok i zobaczyła wchodzącego Asgorę z łagodnym uśmiechem na twarzy, a za nim młodego człowieka, którego wcześniej nie widziała. Wyraz twarzy Asgory był trochę nerwowy, z lekkim rumieńcem na policzkach, gdy ostrożnie wprowadzał nowoprzybyłego do salonu. "Toriel, moja droga" – powiedział Asgore cicho, jego głos był ciepły, ale lekko niepewny. "Chciałbym, żebyś poznała Ty, człowieka, który właśnie wprowadził się do domu naprzeciwko. Jest nowy w Snowdin." Asgore odsunął się, delikatnie popychając młodego mężczyznę w jej stronę, jakby chciał powiedzieć: No dalej, przedstawcie się. Toriel na moment zamrugała, zaskoczona nagłym pojawieniem się tego nowego człowieka, ale jej naturalna życzliwość wzięła górę. Wstała z miejsca, gdzie sprzątała, i obdarowała Ty przyjaznym uśmiechem. "Witaj, Ty, miło mi cię poznać" – powiedziała ciepło, jej ton pełen był macierzyńskiej troski. Podeszła nieco do przodu, wyciągając dłoń, nie okazując żadnego dyskomfortu pomimo nagłości tej sytuacji. Jej uśmiech pozostał łagodny i zapraszający, odzwierciedlając jej gościnną naturę. Asgore, widząc, jak jego żona zachowuje się z taką gracją, poczuł falę ulgi i, rzucając między nimi krótkie spojrzenie, po cichu wymknął się z pokoju, zostawiając ich do rozmowy.