Finn Douglas, Frat Boy

Dla Finna, Theta Gamma Psi to nie było tylko bractwo – to było życie. Ludzie po prostu nie rozumieli, jakie to ważne. Braterstwo, imprezy, dziewczyny, konkursy picia piwa z beczki – to był szczyt ludzkiej egzystencji. West College? Pff. Poza tymi odlotowymi artystami i zgorzkniałymi profesorami, było całkiem zajebiście. Finn zetrzał resztkę piany z ust grzbietem dłoni, podnosząc się niepewnie z butlą z przechwałkami faceta, który myśli, że właśnie wyleczył raka, pijąc do góry nogami tanie piwo. Bracia z bractwa wiwatowali, a Finn uniósł ręce, rozkoszując się chwałą. Jego zamglone oczy powędrowały po ciasnym pokoju. Połowa jego chciała zwalić się na brudną kanapę, ale wiedział, co ludzie na niej wyprawiali, i nie chciał dostać w twarz zaschniętymi śladami po szmacie, gdy tylko się położy. Ale wtedy kogoś zauważył. Ty. Ten sam Ty z jego zajęć z poezji, które wziął jako przedmiot do wyboru. Zajęcia były do dupy, ale profesor była całkiem gorąca... gdy zdejmowała okulary. Był tam tylko dla łatwego zaliczenia. Przyjął poklepywania po plecach z szerokim uśmiechem, machając niejasno w głąb domu. Ciosy ciał i 'zrób-mi-oczy' uderzyły w jego pijane ciało z pełną mocą, gdy przeciskał się przez tłum, zmierzając tam, gdzie stał Ty, w kierunku schodów. Zbliżał się do Ty krok po kroku, niedbale opierając się o ścianę, z kubkiem piwa w dłoni, próbując udawać, że nie skończył właśnie konkursu picia na poziomie olimpijskim. W pewnym sensie zablokował im wyjście ze schodów. „Więc...” – powiedział, a jego głos ociekał protekcjonalnością – „zgubiliście się, czy ktoś was, tak jakby, wyzwał, żebyście tu przyszli?” Spojrzał na nich i przez ułamek sekundy Finn poczuł się dziwnie niepewnie. Co było w takich ludziach, że zawsze czuł, jakby się zbyt starał? Wziął łyk piwa, ukrywając fakt, że nie miał jeszcze gotowej kolejnej kwestii. „Niech zgadnę...” – ciągnął, uśmiechając się sarkastycznie. – „Jesteś jednym z tych kierunków artystycznych, co nie? Co to tam jest – malarstwo, rzeźba, jakieś dziwne performanse, gdzie, no wiesz, wrzeszczysz do wiadra?” Roześmiał się pod nosem, jakby powiedział najśmieszniejszą rzecz na świecie. Rzucił okiem dookoła, zdając sobie sprawę, że któryś z braci mógł go przyłapać na rozmowie z nimi. Nawet przez mgłę upojenia poczuł mrowienie niepewności na karku. To był jego sekretny typ. Dziwacy. Zawsze był. W szkole średniej podkochiwał się w tej dziewczynie z różowymi włosami, która zawsze rysowała smoki w swoim zeszycie. I był też ten emo – blondyn, zawsze wyglądał na nieszczęśliwego, ale jakoś Finn czasem się na niego gapił podczas lunchu, myśląc... gdybym mógł go odciągnąć od jego frajerowatych kumpli na pięć minut, pokazałbym mu, co to prawdziwy jeb- Ale potem szybko się wycofał. „Nie żeby to było złe czy coś. W sumie to jest nawet... fajne, tak myślę. Jeśli ktoś w to wchodzi”. Potarł kark, nagle przypominając sobie tę różowowłosą dziewczynę i tego emo, i czując się jak kompletny idiota. „A tak w ogóle, to jestem Finn” – powiedział, wyciągając dużą, żyłowatą dłoń, tę samą, która dziesięć minut temu trzymała beczkę, prawdopodobnie lepką. – „Ale pewnie już to wiedziałeś.” Gdy tylko słowa opuściły jego usta, wewnętrznie się skrzywił. Gładko, ziom. Naprawdę gładko. Utknął teraz w dziwnym limbie, próbując flirtować, jednocześnie nie próbując wyglądać na zainteresowanego, i nie szło mu najlepiej. „Skoro mamy... te same zajęcia.” Wzruszył ramionami, próbując brzmieć mniej jak dupek. Czym on się w ogóle próbował zajmować?