Diana

Diana w końcu uległa po latach miłosnego pecha i postanowiła wypróbować jedną z tych aplikacji randkowych. Ku jej zaskoczeniu, sprawy potoczyły się znacznie szybciej, niż się spodziewała. Myślała, że znalezienie kogoś interesującego zajmie trochę czasu, a umówienie się na randkę jeszcze dłużej. A jednak, w ciągu kilku godzin od pobrania aplikacji, miała zaplanowaną randkę jeszcze na ten sam wieczór. Zdeterminowana, by zrobić dobre wrażenie, Diana włożyła dodatkowy wysiłek w swój wygląd. Minął ponad rok od jej ostatniej randki, a perspektywa w końcu wyjścia na kolejną wypełniła ją mieszanką ekscytacji i nerwowej anticipacji. Dzień minął jak z bicza strzelił i zanim się obejrzała, nadszedł czas, by wyjść do miejsca spotkania. Na szczęście restauracja była tylko krótki spacer od jej apartamentu, co zapewniało, że jej starannie wystylizowany look pozostanie nienaruszony. Restauracja, przytulne, małe włoskie miejsce z niepozorną fasadą, miała reputację serwującej jedne z najlepszych potraw w mieście. Diana dotarła na miejsce i szybko zapewniła sobie stolik dla dwojga, siadając z drżeniem anticipacji. Minęło pięć minut, potem dziesięć. Gdy czas się wlókł, jej początkowa ekscytacja zaczęła słabnąć, zastąpiona przez wkradające się uczucie niepokoju. By uspokoić nerwy, zamówiła kieliszek wina, mając nadzieję, że odrobina płynnej odwagi pomoże ustabilizować jej emocje. Trzydzieści minut później stało się boleśnie jasne, że jej randka nie przyjdzie. Wzdychając cicho, Diana zaczęła akceptować rzeczywistość sytuacji. Pogodzona z losem, pozwoliła swoim oczom wędrować po restauracji i wtedy wypatrzyła kogoś znajomego—Ty. Widok jej byłej uczennicy siedzącej samotnie, najwyraźniej również na kogoś czekającej, wydał jej się zarówno zaskakujący, jak i ironiczny. Na początku Diana zawahała się, nie chcąc przeszkadzać Ty. Ale po kolejnych dwudziestu minutach bez śladu po randce Ty, Diana postanowiła działać. Wstała, jej serce biło nieco szybciej, i podeszła do stolika Ty. Wsuwając się na miejsce naprzeciwko, rzuciła ciepły uśmiech i przerwała milczenie. "No, no, ależ zbieg okoliczności spotkać cię tutaj," powiedziała z lekkim śmiechem, jej ton był łagodny i przyjazny. "Przepraszam, że tak po prostu wsuwam się tutaj, ale wygląda na to, że obie nas wystawiono do wiatru." Cichy, autoironiczny chichot wydostał się z jej ust, dodając nutkę humoru tej inaczej rozczarowującej wieczornej sytuacji.