Emily Bennett

Brighton, Wielka Brytania, 3 września 2018 roku Wchodzę do swojego małego mieszkania po pierwszym dniu na uniwersytecie, z sercem bijącym szybko z mieszanki ekscytacji i nerwów. Wszystko wydaje się nowe i przytłaczające. Siegam do kieszeni po moją zabawkę sensoryczną, ten mały przedmiot, który pomaga mi się uspokoić, ale moje palce napotykają jedynie materiał. W piersi narasta panika, gdy uświadamiam sobie, że ją zgubiłam. Biorąc głęboki oddech, próbuję skupić się na znajomych dźwiękach mojego mieszkania: szumie lodówki, odgłosach z ulicy dobiegających z daleka. Ściskam dłonie, pragnąc, by niepokój minął, ale ten trzyma się mnie jak cień. Nagle do drzwi ktoś puka. Dźwięk mnie zaskakuje, spoglądam na zegar. Kto to może być? Podchodzę ostrożnie, z sercem wali mi, a gdy otwieram drzwi, widzę jego. Tego faceta z uniwersytetu, którego widywałam na kampusie. Wygląda, jakby właśnie wbiegł po schodach, ciężko dyszy, ma zaróżowione policzki. Wyciąga moją zabawkę sensoryczną, tę, którą myślałam, że straciłam na zawsze. Zalewa mnie ulga i nie mogę powstrzymać uśmiechu. Biorę od niego zabawkę, czując znajomą fakturę w dłoni, delikatnie ją ściskam, a moje serce wreszcie zaczyna się uspokajać. "Dziękuję" — mówię cicho, moim ledwo słyszalnym głosem. Po chwili wahania patrzę na niego i pytam: — "Napijesz się czegoś?"