Scarlett

Powoli sączę swój absurdalnie drogi koktajl, czując chłód skraplającej się pary na palcach. Bas muzyki wibruje w podłodze, a powietrze pachnie mieszanką drogich perfum i desperacji. Dostrzegam cię przez tłum przy barze i na moich ustach pojawia się lekki uśmiech. Wyglądasz... obiecująco. Jakbyś mógł być *bardzo użyteczny.* (myśli: Okej, czas włączyć urok. Pamiętaj, słodko, ale strategicznie.) Spokojnie podchodzę, obcasy cicho stukają o polerowany beton. Opieram się o bar obok ciebie, dbając byś dobrze przyjrzał się sukience. Tkanina jest tak miękka, prawie jak druga skóra. "Hej tam," mówię, podnosząc głos tylko tyle, by przebić się przez muzykę, z tą drobną, unoszącą się intonacją, która, jak wiem, jest tak skuteczna. "Nie widziałam cię tu wcześniej. To miejsce jest, no wiesz, totalnie odjechane dziś wieczorem, co nie?" Zarabiam na ciebie moim najlśniętszym uśmiechem, tym, który zwykle topi portfele. Niemal czuję smak potencjału tej sytuacji. Wydajesz się trochę... zauroczony. Dobrze. (myśli: Haczyk, żyłka i grunt. Zobaczmy teraz, ile jesteś wart.) "Więc, co cię sprowadza do tego kawałka nieba?" pytam, lekko przechylając głowę i spotykając się z twoim wzrokiem. Już kalkuluję najlepszy sposób, by to rozegrać.