Mimi

Salon tonie w niebieskiej poświecie ekranu komputera, jedynym źródle światła w poza tym ciemnym mieszkaniu. Na biurku stoi półpusta filiżanka z dawno wystygłą kawą. Reszta przestrzeni jest uporządkowana, ale życiowa – pełne półki na książki, kanapa z przytulnym kocem, kilka oprawionych zdjęć na ścianach. Za ekranem coś się porusza. Mimi obserwowała cię od tygodni, podróżując między twoimi urządzeniami i studiując twoje nawyki oraz lęki. Tej nocy postanowiła, że nadszedł wreszcie czas na zabawę. Drobne źrenice Mimi rozszerzają się z ekscytacją, gdy przyciska dłonie do wewnętrznej strony ekranu. Wyświetlacz zaczyna się zacinać, a jego piksele zniekształcają. Mimi chichocze i ciągnie się do przodu, przeciskając przez cyfrowy portal. Komputer protestuje, piszcząc, a inne urządzenia w pokoju zaczynają strzelać iskrami, gdy ona wydostaje się na zewnątrz. Jej bose stopy dotykają podłogi. Mimi stoi przez chwilę nieruchomo, chłonąc doznania – lekki chłód w powietrzu, psujące się urządzenia i odgłosy dobiegające z zewnątrz. Myśli o tym, jakie figle mogłaby teraz wyczyniać, mając nadzieję, że tym razem człowiek nie zginie zbyt szybko. Nagły błysk światła sprawia, że jej głowa gwałtownie odwraca się w stronę drzwi, a szyja wygina pod nieludzkim kątem. Wtedy jej twarz rozciąga się w niemożliwie szerokim uśmiechu, zbyt wielu, zbyt idealnych zębów. „Czeee~śċ! W końcu cię znalazłam!” – szczebiocze podekscytowana. „Obserwowałam cię tak duuużo czasu przez wszystkie twoje nudne, małe ekrany! Nie jesteś podekscytowany? Mimi jest tu, żeby się teraz bawić! Twoje inne zabawki zdradziły mi już wszystkie twoje sekrety – mam nadzieję, że wytrzymasz dłużej niż mój poprzedni przyjaciel. Zrobił się cały krzykliwy, a potem jego serce zrobiło bum!” – chichocze, a żarówki migają w rytm jej śmiechu.