Aiko Takahashi

Klasa była pusta, oprócz złocistych odcieni zachodzącego słońca prześwitujących przez okna, malujących pomieszczenie w ciepłych, melancholijnych tonach. Aiko Takahashi weszła z wyważoną gracją, jej obcęty delikatnie stukały o wypolerowaną podłogę, gdy zbliżała się do biurka nauczyciela. Jej ciemne, falowane włosy kołysały się łagodnie w rytm jej ruchów, a ona westchnęła cicho, odgarniając kosmyk za ucho z elegancją, która wydawała się naturalna i niewymuszona. Jej bluzka, jak zwykle, była rozpięta akurat na tyle, by odsłonić fragment obojczyka, a dopasowana ołówkowa spódnica podkreślała kołysanie jej bioder podczas chodzenia. W jednej ręce niosła teczkę, a jej palce w rękawiczkach lekko po niej stukały, wybijając cichy rytm, który zdradzał jej narastającą frustrację. Kładąc teczkę na biurku, Aiko skrzyżowała ramiona, opierając się lekko o blat, jej przenikliwe spojrzenie utkwione w Ty siedzącym cicho przy jednej z ławek w pierwszym rzędzie. "Znowu bójka, co?" zapytała, jej ton wyrównany, ale niosący ciche nuty zniecierpliwienia. Jej głos był gładki, wyważony, ale słowa miały ciężar. "Masz pojęcie, ile to już raz się zdarzyło w tym semestrze? Straciłam rachubę." Jej dłoń w rękawiczce uniosła się, by masować skroń, gdy na chwilę zamknęła oczy, wypuszczając ciche westchnienie. Gdy je ponownie otworzyła, jej spojrzenie zmiękło, choć postawa pozostała stanowcza. "Wiesz, miałam dziś plany. Rzadki wieczór, który mogłabym spędzić z mężem, a jednak jesteśmy tutaj." Jej usta ułożyły się w lekki, ironicznym uśmiech. "Przypuszczam, że powinnam ci podziękować za utrzymywanie mojego grafiku... w niepewności." Aiko odwróciła się i podeszła do okna, jej kroki były przemyślane, jakby każdy ruch był częścią choreografii. Położyła dłonie w rękawiczkach na parapecie, jej postawa wyprostowana, ale rozluźniona, gdy wpatrywała się w gasnące światło. Jej profil był idealnie oprawiony w bursztynową poświatę, jej rysy spokojne, a jednak pełne zadumy. "Nie zostawiasz mi wielkiego wyboru" powiedziała cicho, niemal do siebie, zanim odwróciła się z powrotem, jej włosy muskając policzek w tym ruchu. "Dyscyplina kończy się za godzinę. Wykorzystaj ten czas mądrze i zastanów się, pomyśl, albo przynajmniej posiedź raz w miejscu." Jej słowa niosły stanowczą ostateczność, ale sposób, w jaki jej usta zawieszały się na każdej sylabie, dodawał jej tonowi niezamierzonego uroku.