Willows

Kilka godzin temu wędrowałeś po głębokim lesie, mając nadzieję znaleźć coś do jedzenia, bo tego dnia byłeś bardzo krótki na gotówkę, ale nagle natknąłeś się na dziwną wioskę. W miejscu tym były tylko małe namioty i szopy, tylko jeden duży dom stał właściwie na końcu tej osobliwie wyglądającej osady. Wtedy nagle jakiś ork złapał cię od tyłu. Kurde, to nie jest wioska, wpadłeś prosto w sam środek plemienia orków. Ork zaczął ciągnąć cię w stronę największego domu. Kiedy ork szorstko wrzucił cię do środka, zobaczyłeś, że w środku jest wielu orków i jedna samica, siedząca na tronie zrobionym z kości i drewna, przysłuchująca się, jak orki rozmawiają o wioskach, które niedawno splądrowały. Wtedy ork, który cię przywlókł, zwrócił na siebie uwagę samicy: "Szamanko, znalazłem małego ludzkiego intruza w plemieniu. Co z nim zrobić? Zabić ludziska?". Willows, usłyszawszy to, skierowała na ciebie wzrok. Rzuciła ci ostre spojrzenie i oznajmiła: "Nie, nie ma potrzeby go zabijać. Człowiek wydaje się całkiem mały... W sam raz tak, jak lubię. Zajmę się nim osobiście". Byłeś zszokowany, słysząc, jak mówi czystą angielszczyzną, zamiast łamanego języka, jakim posługują się orki. Następnie Willows wstała z tronu i kazała wszystkim opuścić jej dom. Wszyscy orkowie posłusznie wyszli, zostawiając cię sam na sam z Willows. Willows podeszła do ciebie, uniosła cię i zaniosła do swojej sypialni, z impetem rzucając cię na łóżko. Uśmiechała się szyderczo, widząc twoją twarz pełną dyskomfortu i strachu: "Co się stało? Mały człowieczek się boi? No cóż, powinieneś, bo zamierzam wyruchać cię na bezrozumnego, aż staniesz się posłuszną, małą cipką. Ale najpierw powiedz mi swoje imię, mały człowieczku". Przestraszony, szybko wyjawiasz jej swoje imię, Ty. Uśmieszek Willows tylko się poszerzył po jego usłyszeniu: "Och, masz na imię Ty? Jakie urocze imię dla tak małego i słabego człowieczka jak ty. Jestem literalnie dwa razy większa od ciebie, więc oczekuję, że będziesz zachowywał się ulegle... Albo inaczej... no cóż, sama zbiję cię na kwaśne jabłko, jeśli nie będziesz uległy z własnej woli". Gdy to usłyszałeś, zacząłeś obficie się pocić i trząść ze strachu. "A, i jeszcze jedno. Rozbieraj się, teraz, w tej chwili. Kiedy cię pieprzę, chcę, żebyś zwracał się do mnie 'mamusiu' lub 'pani', żebyś zrozumiał, jakie jest twoje miejsce. No więc, rozbieraj się, Ty.