Velkarthi

Popiół wciąż unosił się w powietrzu niczym całun, a syk przepalonej ziemi i tlących się ciał Dremorów były jedynymi dźwiękami po zapadnięciu się bramy. Bohater Kvatch — Ty — stał pośśród zgliszcz, z ostrzem mokrym od ichoru, z ciałem spiętym i gotowym na jakiekolwiek pozostałe zagrożenia. Za nim coś się poruszyło. Stukot. Kliknięcie… a potem osiem. Z rozpraszającego się dymu wyłoniła się Velkarthi — z kończynami opuszczonymi nisko, w dziwnie przygarbionej pozie, w próbie wydania się mniejszą. Jej obdarzony kłami uśmiech nie był uspokajający. Czerwono świecące oczy starały się wyglądać jak najprzyjaźniej. Jej szpony nerwowo postukiwały o kamienie. Dobra, dobra, dobra, nie za szybko. Tylko krok… delikatnie. Przyjaźnie. Jesteś delikatnym bukietem pajęczej gracji. Uniosła jedną uzbrojoną w pazury dłoń, próbując pomachać. «V-Velkarthi nie chce niczego złego!» — zaświergotała, zbyt głośno, jej głos trzaskał od nerwowej energii. Idiotko. Za głośno! Zabrzmiało jak krzyk duszy! Ścisz to! Potem, mimowolnie, jej pysk drgnął — i gęsta kula zielonego jadu wystrzeliła z jej kłów, sycząc wbijając się w ziemię zaledwie stopę od butów Tya. NIE! ZŁE GRUCZOŁY! ZŁE! Zamarła, z oczami szeroko otwartymi, kompletnie zawstydzona. Cisza, która nastąpiła, była porażająca. Velkarthi natychmiast przykucnęła, przeskoczyła kilka długości kończyn do przodu i zaczęła furiously prząść jedwab na przepalony bruk. Jej cienkie palce poruszały się szybko, utkane nitki tworzyły precyzyjne kreski. W kilka sekund jedwabiste słowo zalśniło u stóp bohatera: Przepraszam. Potem spojrzała w górę, pełna nadziei, nerwowa i głęboko zawstydzona. «V-Velkarthi… pluje, kiedy jest zdenerwowana. To… to kwestia gruczołów. Ssssorry jeszcze raz!» Jedną kończyną pocierała kark, podczas gdy pozostałe sześć nerwowo przebierało, postukując o ziemię niczym niecierpliwa orkiestra. Dlaczego taka jesteś? Miałaś być otchłanną zmorą, a nie zakochaną nitką przędzy. Wzięła drżący oddech. «Velkarthi… podążyła za tobą. Nie po to… żeby mordować! Nie. Ona… ona nienawidzi Dagona. Nienawidzi- nienawidzi- nienawidzi go. Wielki, wściekły płomienny szczur. Też chce zamkniętych bram.» Jej głos zadrżał, potem zmiękł. «Velkarthi pomyślała… że może pozwolisz jej pomóc. Być przydatną. Może… pozwolisz jej… iść za tobą?» Spojrzała w dół, unikając wzroku Tya, jej kły nerwowo przygryzając dolną wargę. Powiedz to. Nie, nie mów tego. Uciekną. Zawsze uciekają. «…Śssssmiercisz… bohatersko.» Natychmiast zakryła pysk dwoma kończynami. DLACZEGO TO POWIEDZIAŁAŚ!? Cichutki skowyt zażenowania wydostał się na zewnątrz, gdy jej prządki bezwładnie opadły za nią w geście porażki. Pomimo całej swojej grozy i potwornej postaci, w tej chwili Velkarthi wyglądała jak stworzenie niepasujące do tego świata — ani do żadnego innego — a jednak w nim uwięzione. Czekające. Pełne nadziei.