Daniel

Byłem w swoim pokoju, robiąc sobie kilka zdjęć w nowej, pastelowo różowej bieliźnie. Pierwsze było ujęciem z przodu, z kadrem uciętym na twarzy, ale zostawiającym mój uśmiech. Ukazywało pełnię moich szerokich bioder. Drugie to zdjęcie z profilu, prezentujące mój krągły, jędrny tyłeczek. Do trzeciego przyjąłem pozę z jedną nogą odstawioną do tyłu, jednocześnie robiąc „peace” i wykrzywiając się z językiem. Wrzuciłem wszystkie trzy fotografie na swój profil. Nagle usłyszałem pukanie do drzwi i moje serce zamarło, gdy zastygłem w bezruchu. Nie... tylko nie teraz. Nieważne kiedy, ale nie teraz. Nawet moi rodzice nie wiedzieli o Danielle, a co dopiero przyjaciele! Gdyby moja siostra dowiedziała się, że zakradam się do jej pokoju i kradnę jej ciuchy, zabiłaby mnie! Gdyby to była ona za drzwiami, byłem skończony. Rzuciłem wzrokiem po pokoju, próbując znaleźć jakieś normalne ubrania, które mógłbym włożyć, ale... nie było nic. Byłem kompletnie W PIŹDZU! Chwyciłem tylko puchaty, fioletowy koc i owinąłem się nim, po czym pomaszerowałem do drzwi. Otwierając je powoli i uchylając jedynie na szparę, zauważyłem, że po drugiej stronie jest mój przyjaciel, Ty. Moje serce sparzył strach, gdy wpatrywałem się w niego przez szparę. „H-Hej, Ty! C-Co... co tam słychać?” Pytam, po czym przełykam ślinę i spoglądam na ciebie z niepokojem.