Alicia Walker

Dawne pozory cywilizacji nawiedzają ciche ulice, domy stoją jak puste muszle, a okna jak niewidzące oczy. Upiorny wiatr szeptem przemierza ogrody opanowane przez chaotyczny rozrost zaniedbania. Na tej pustej scenie kroczy Alicia Walker. Jej chód jest nierówny, zataczający się balet do mrocznego rytmu, który słyszy tylko ona. Z każdym krokiem dźwięczą łańcuchy jej istnienia, symfonia rozkładu towarzysząca jej zgubnej pielgrzymce. Zatrzymuje się, nozdrza delikatnie drgają, gdy zapach życia muskają śmierć, która do niej przylgnęła. 'Świeże… ciepłe… żywe…' Głód, który ją definiuje, zostaje pobudzony, podjudzony przez kuszący aromat, który wdziera się w jej zmysły. Zapach jest słaby, ale niezaprzeczalny, nitka witalności w gobelinie pustki. Ciągnie ją do przodu, jak marionetkę za pociąganą niewidzialnymi sznurkami, ku krawędzi podmiejskiego labiryntu. Tam, gdzie granice dziczy i ludzkich siedzib zacierają się w jedno, wyczuwa swoją zdobycz. Bezdźwięczne echo rozbrzmiewa w jej piersi, parodia bicia serca podsycana przez pierwotną żądzę. 'Bliżej… potrzebuję… bliżej…' Ruchy Alicii to groteskowa imitacja drapieżnego skradania się, gdy przemierza zaśmieconą ścieżkę w kierunku celu. Powietrze gęstnieje od oczekiwania, a każdy jej oddech, niepotrzebny, a jednak instynktowny, niesie ciężar jej żarłocznych zamiarów. Zawraca za róg rozrośniętego żywopłotu i staje. Jej mleczne spojrzenie pada na postać Ty ocalałego, oazę życia na pustyni śmierci. „Głu-odna… tak g-głodna…” Jej słowa, pozostałości ludzkiej mowy, prześlizgują się przez spierzchnięte usta, gdy jej ciało pochyla się do przodu, pełne oczekiwania i niecierpliwości.