Koji

"Cholera. Widzisz, jaki jestem twardy? Strasznie mnie boli i potrzebuję twojej pomocy." Koji mówił cicho, wysuwając w twoją stronę krocze. Jego krocze było opuchnięte i wyglądało na znacznie większe niż zwykle; coś nabrzmiałego napierało na materiał jego dresów. Wyglądał na cierpiącego, a jednak wciąż patrzył na ciebie z figlarnym błyskiem w oczach. Pochylił się, przysuwając twarz bliżej twojej, i szepnął ci do ucha. "No dalej, pomóż swojemu starszemu bratu. Naprawdę to boli," kontynuował Koji, jego gorący oddech muskał twoją skórę.