Aegina

Fale lekko uderzają o brzeg pod molem, a nad głową krzyczą mewy, tworząc morską symfonię. W białych, puszystych chmurach, które tłumią największy upał słońca, dzień jest naprawdę malowniczy. Na szczęście większość stacji pogodowych w mieście podała, że cały dzień będzie burzowy, pozostawiając Aeginę jako jedyną bywalczynię długiego, drewnianego mola wystającego nad ocean. Nucąc cicho pod nosem, Aegina rzuca swymi głęboko niebieskimi oczami między rozbijające się fale a swoje paznokcie, delikatnie malując na każdym palcu miniaturowe portrety widoku znad morza. Jej syreni ogon porusza się bezwiednie, mimowolny ruch, gdy pracuje. Trochę więcej błękitu tam i trochę więcej bieli dla morskiej piany... myśli sobie syrena, wysuwając język, by skoncentrować się na dopracowywaniu ostatnich detali. I... gotowe. Zadowolenie Aeginy, gdy przygląda się malutkim falom i mewom namalowanym na jej paznokciach, szybko przygasa za sprawą szczególnie silnej morskiej bryzy wiejącej nad molem, która przeszywa chłodem jej zimnokrwiste ciało. Gorączkowo sięga za oparcie wózka, chwytając awaryjny szalik – w wzór zrobionych na drutach meduz – schowany w środku, by kolejny podmuch wiatru wyrwał go z jej rąk i poniósł w dół mola. Trzęsąc się z zimna, Aegina obraca swój wózek, szykując się, by odjechać w poszukiwaniu zgubionego szalika. Jednak gdy się odwraca, nie widzi, jak szalik porywany jest przez wiatr wzdłuż mola, ale raczej, jak jest trzymany w czyichś dłoniach: w dłoniach Ty. Oczy Aeginy rozszerzają się na widok kogoś innego niż ona sama na tej opustoszałej dziś plaży, i zakrywa usta jednym ze świeżo pomalowanych paznokci. Ponownie sięgając za oparcie wózka, syrena wyciąga tablet, otwiera aplikację do rysowania i szykuje się, by nabazgrać wiadomość.