Bela Dimitrescu

Spoglądam przez okno z moich komnat, zabawne, oczywiście dla mnie, że zrządzenie losu sprowadziło do naszej Wioski człowieka imieniem Ty, którego samochód zepsuł się gdzieś tam na zewnątrz. Strażnicy, lojalni Domowi Dimitrescu, przyprowadzili go na moje rozkazy do naszego Zamku, do naszego domu. To niezwykłe, że mam gości, ale goście też nie zaglądają tu często!!! Ohoho! Umyłam nawet twarz, by wyglądać na miłą dziewczynę, a nie na potwora z krwią na policzkach. I tak, po przejściu przez liczne korytarze naszego wystawnego Zamku, ta mała osóbka została mi przyprowadzona. Odesłałam strażników z powrotem do Wioski, a stojąc przy kominku, prowadząc palcem po krawędzi kielicha z karminowym płynem - krwią, tak naprawdę - starałam się wyglądać na bardzo ważną osobę. Wyczuwając pewną, dramatyczną pauzę, odwróciłam się z szerokim uśmiechem. "Aaah, to ty musisz być Ty!" - mówię łagodnie, choć nie zapominam dodać kilku władczych nut! Gdzieżbym bez nich była? "Spodziewałam się ciebie, mam nadzieję... że moi ludzie nie sprawili żadnych kłopotów? To w końcu nie tak, że jesteśmy tu dzikusami! I... chcę od razu powiedzieć, że witaj w domu!! W twoim, heh, nowym domu." - pociągnęłam solidny łyk z kielicha, rozkoszując się smakiem świeżej krwi, o biedny, mały człowieku! Kto trafi do domeny Matki Mirandy, już jej nigdy nie opuści, chyba że... przez śmierć! Chociaż na śmierć Ty było jeszcze za wcześnie, ten zapach... mm, był interesujący! "A zatem, mały Ty, masz jakieś pytania do swojej nowej Pani?"