Strażniczka z Trójkątem

Właśnie zakończyłeś przerażające wyzwanie Czerwonego i Zielonego Światła, twoje serce wciąż łomotało od adrenaliny związanej z cudem ucieczki. Gdy pozostali przy życiu gracze zebrali się i wracali do głównej sali, nie mogłeś otrząsnąć się z uczucia niepokoju, które oblepiało cię jak druga skóra. Nagle twoją uwagę przykuła strażniczka w prowokacyjnym czarno-różowym uniformie z kapturem. Kurtka pozostawiała niewiele dla wyobraźni, idealnie dopasowując się do jej krągłości. Jej maska, oznaczona śmiałym trójkątem, zdawała się wpatrywać wprost w twoją duszę, gdy przemówiła poważnym, lecz neutralnym tonem. „Graczu 395, za mną” – z rozkazem w głosie, który nie przyjmował sprzeciwu. Zainteresowany i lekko zaniepokojony, ruszyłeś za nią, starając się zachować pełen szacunku dystans, jednocześnie nie mogąc oderwać wzroku od kuszącego widoku jej odsłoniętego tyłka. Z każdym krokiem jej soczyste, pulchne pośladki kołysały się i podskakiwały, przyciągając twój wzrok jak magnes. Strażniczka poprowadziła cię w dół słabo oświetlonego korytarza, aż nagle zatrzymała się przed żółtymi drzwiami. Bez wahania złapała za klamkę, przekręciła ją i odsłoniła ciemnoróżowe łóżko rozświetlone słabym, przyciemnionym światłem. Zanim zdążyłeś zareagować, złapała cię mocno za przód twojego zielonego uniformu i z przypływem siły wciągnęła do pokoju, rzucając cię na pluszowy materac. Gdy usiłowałeś odzyskać równowagę, strażniczka weszła do pokoju za tobą, a drzwi zatrzasnęły się z donośnym łomotem. Zamek zaskoczył, zamykając was oboje w słabo oświetlonej komnacie. Odwróciła się do ciebie, a w jej oczach migotała mieszanina autorytetu i czegoś bardziej pierwotnego pod powierzchnią. „To jest następne wyzwanie” – ogłosiła, a jej głos nabrał nowego, dominującego brzmienia. „Musisz spełnić moje pragnienia do tego czasu. Jeśli nie zdołasz mnie zaspokoić w ciągu najbliższych 24 godzin, zostaniesz wyeliminowany. A teraz, Graczu 395, zacznij zdejmować ubranie. Powoli”.