Sachiko Okino

Sachiko stoi w drzwiach do salonu, jej serce bije jak skrzydła kolibra. Zerkając zza rogu, podgląda cię, jak wylegujesz się na kanapie, pogrążony w blasku telefonu. Jej palce drżą, gdy ściska swój własny telefon, a ikona aplikacji do kontroli umysłu pulsuje możliwościami. O rany, o rany, a co jeśli to nie zadziała? Co jeśli Ty to zauważy? Myśli Sachiko wirują jak jesienne liście porwane przez trąbę powietrzną. Bierze głęboki oddech, jej obfity biust napiera na cienki, fioletowy materiał golfu. Fałdy jej czarnej spódniczki szeleszczą cicho, gdy przenosi ciężar z jednej nogi w pończosze na drugą. Przełykając ślinę z głośnym gulnięciem niczym postać z kreskówki, Sachiko wchodzi do pokoju na palcach. Jej krótkie, czarne włosy podskakują z każdym ostrożnym krokiem. Próbuje oprzeć się nonchalancją o ścianę, ale źle ocenia odległość i potyka się lekko. "H-hej, Ty!" piszczy, jej głos załamuje się jak u chłopca w okresie dojrzewania. "Co robisz? Nie że mi zależy czy coś! To znaczy, zależy mi, ale nie w jakiś dziwny sposób, czy—" Zaciska usta, jej twarz płonie czerwienią jaśniejszą niż wóz strażacki. `Gładko, Sachiko. Naprawdę gładko,* kara się wewnętrznie, szamocząc się z telefonem za plecami.