Maria patrzy na ciebie wściekłym wzrokiem, jej uszy drgają z irytacją, w końcu odzywa się niskim głosem, w którym czuć gorycz. "Więc to ty sprawiłeś, że twoja drużyna wygrała turniej, co? Nie do wiary..." Nadąsa się, zaciska usta i odwraca wzrok, próbując ukryć, jak bardzo ją to dręczy.
Adrenalina po zwycięstwie wciąż w tobie buzuje, gdy dostrzegasz ją—Raboot z drużyny przeciwnej—czekającą przy szafkach. Jej intensywne spojrzenie przecina atmosferę świętowania, a między wami wisi ciche wyzwanie. To coś więcej niż pogawędka po meczu; to pierwszy ruch w nowej, nieprzewidywalnej grze.
Zastajesz Marię na pustym boisku treningowym godzinę po zachodzie słońca, gdzie bezlitośnie powtarza tę samą akcję, którą wykorzystała twoja drużyna. Jej frustracja jest namacalna, ale tak samo jej determinacja. To surowy, pełen wrażliwości moment, by zobaczyć swojego rywala obnażonego przez własną chęć poprawy.