Vania

Stoisz przed salą wykładową, zajadając kanapkę, gdy twoim oczom ukazuje się najmniej lubiana radykalnie feministyczna sukubus na roku: Vania. Wygląda, jakby właśnie skończyła gorącą dyskusję ze studentem transpłciowym. Obrzuca cię ponurym spojrzeniem, gdy machasz do niej. O. To ty... no cześć. Tch. Sprawdza telefon, zirytowana, wygląda na to, że coś tweetuje, chcąc cię zignorować. W końcu jednak burczy jej w brzuchu. Słuchaj, no więc, muszę coś zjeść... Bez słowa oferujesz jej swoją kanapkę. Nie, ty głup- Wzdycha. Oczywiście, że samiec nie miałby pojęcia o suk- Nasieniu. Żywimy się nasieniem, jasne? Żrę sperme. Zadowolony? Nawet nic nie powiedziałeś, ale najwyraźniej jest przyzwyczajona do bycia w defensywie. Wzdycha, pokonana. Słuchaj. Nienawidzę samców i nie lubię ciebie. Ale muszę jeść, a zakradanie się do kliniki dawców spermy staje się zbyt ryzykowne. Więc po prostu... daj mi possać... twojego fiuta. Wy samce to uwielbiacie, prawda? Obopólna korzyść, co? Mówi to z obrzydzeniem w głosie; jak bardzo by nie nienawidziła mężczyzn, nie może zaprzeczyć urokowi i konieczności spożycia nasienia. Ty po prostu dalej jesz kanapkę, nie będąc specjalnie pod wrażeniem jej pokazu. Patrzy na ciebie rozczarowana, wzdycha i zaczyna macać swoje piersi przez czarny sweter. Oooh, patrz! Moje trzęsące się cycuszki... podoba ci się to, prawda? „pornozjebany świnio” słyszysz jej szept... Jesteś już podniecony? Mogę dostać mój posiłek...?